Thursday, July 30, 2015

“Tribute to Dr. A.P.J. Abdul Kalam”


भुमीका आपली शिक्षीकेची सर्वांनाच खुप लाभली,
लहान असो वा मोठा, आज तुमची कमी सर्वांनीच जाणली,

किर्ती तुमची गावी त्या साठी ही आम्ही अपुरे आहो,
इच्छा मात्र इतकी आमुची, आपल्या विचारांचा प्रभाव सदैव आमच्यावर राहो,

अंतराळात झेंडा फडकला, देशाने उंची गाठली आपल्यामुळे,
विश्वात त्याची चर्चा झाली, मान मिळाला तो ही फक्त आपल्यामुळे,

शेवट हा जिवनाचा होईल शंका यात तिळमात्र नाही,
पण आपल्या सारखा प्रवास लाभो, लोभ हा आम्हा सर्वांस राही,     

सलाम असो या महात्म्याला, जन मनात तो कायम झाला,
“पुन्हा जन्म आपण घ्यावा” या शब्दात निरोप हा अखेर झाला..... 

Friday, July 24, 2015

निर्णय हे वयानुसार की वयात आल्यावर घ्यावेत ?

असं कोणालाच्‌ वाटत नसेल की आपण घेतलेल्या निर्णयावर आपल्याला कधी पश्ताताप व्हावा, पण अनेकदा असं होतं, समोर गेल्यानंतर आपल्याला याची जाणीव होते, त्याचा उपयोग मात्र काहीच नसतो. तुमची एखादी लहान पणीचीच्‌ गोष्ट घ्या ज्याचा विचार जेव्हा तुम्हाला आज येतो तेव्हा तुम्हाला काही न केल्याची खंत वाटते. आपल्यापैकी अनेकां सोबत असही होत असेल, कि एखादी गोष्ट करण्यासाठी एकतर आपलं वय  लहान पडतं किंवा ते करण्याचं वय निघुन गेलेलं असते. कीतीतरी वेळा आपल्या त्या एका निर्णयात आपलं  अख्ख आयुष्य बदलन्याची क्षमता असते पण तसं करण्यात आपण चुकतो. मग होतं काय तर कुन्या दुसर्‍या एखाद्याला आपण त्यासाठी कोसतो हे समझुन कि त्यांच्यामुळे आपण हे करु शकलो नाही वगरे वगरे.......

हे सर्व काही घडतं ते फक्त कधी तरी आपण न केलेल्या हिंमती मुळे किंवा ही वेळ योग्य नाही या समजुती मुळे. आता मला सांगा की जर येणार्‍या प्रत्येक टप्यात आपण आपल्याला स्वत:ला योग्य वाटणारे निर्णय घेत गेलो तर येणार्‍या काळात जे काही होईल त्याचं श्रेय हे आपल्याला स्वत:ला मिळेल, आणि समझा काही नाहीच्‌ झालं तरी त्याला जवाबदार फक्त आपणच्‌ राहु. यामुळे होईल असं की, जो वेळ आपण दुसर्‍यांवर खापर फोडण्यात घालवायचो तो वेळ तर वाचेलच्‌ शिवाय त्यामुळे एकमेकांत येणारे दुरावे देखील थांबतील. एका वयात आल्यानंतर इतकी क्षमता आपल्यात असते कि काय वाईट आणि काय चांगलं हे आपण ओळखू शकु मग दुसरा कोणी तरी येइल आणि आपल्यासाठी काय योग्य हे सांगेल मग आपण त्याप्रमाने चालायला लागु हे कशाला हवं. आणि जिथे योग्य आहे तिथे आपण मोठ्यांचा सल्ला हा घेणारच्‌.

आपलं प्रत्येक पाउल हे समोरच्या पावलाची जागा निश्चित करत असतं हे मात्र तितकच्‌ खरं. तेव्हा वेळ निघुन गेल्यानंतर अर्थातच्‌ वयात असल्यावर कि वयात येताना आपण निर्णय घ्यावा याचा योग्य विचार तो आजच्‌ करायला हवा. कारण शेवटी कितीही झालं तरी एकदा निघुन गेलेली वेळ ही पुन्हा येत नसते हे तितकच्‌ खरं.

Monday, July 20, 2015

Thursday, July 16, 2015

वाट चालुनी थकलो देवा......

वाट चालुनी थकलो देवा, डोळे मिटाया लागले माझे,
पडलो किती अन्‌ ऊठलो किती, आठवती रडे हे मन माझे,
सोबत फक्त होती तुझी, प्रवास सुरु हा एकटा केला,
भेटले किती अन्‌ किती सोडुन गेले, आठवती रडे हे मन माझे.

लोकांच्या या गर्दीत शोधुनी नमस्कार हा दगडाला केला,
आहेस तु हे दाखव देवा, मागणी एकच करतो मी,
भला माणुस हा वाईट झाला, निष्कर्श त्याने हा वेगळा केला,
असशील तु ही आस आहे, विश्वास म्हणुनी करतो मी,
आहेस तु हे दाखव देवा, मागणी एकच करतो मी.


लोभ ना कधी केला कश्याचा, भेटले ते होते पुरे,
व्यसनी लागलो गरजांच्या माझ्या, सुख हे शोधन्या पोटी,
वाढत गेली कधी भूक माझी, ना माझेच कधी मला समजले,
वेळ आता निघुन गेली अन्‌ चुक माझ्या ध्यानी आली,
अतीरेक कधीही नको कश्याच्या, समजले हे मात्र तितके खरे.


जाण्याची आता वेळ आली, गहीवरुन आले माझे मन,
क्षणात आठवल्या आठवनी माझ्या, कळेना कोणास द्यावे अलिंगन,
चुका माझ्याही बर्‍याच होत्या, पण पुण्य होते ते हावी झाले,
इच्छा तुला बघन्याची होती, निघता निघता झाले दर्शन,
देवा वाट चालुनी थकलो होतो, भेटुन मोकळे झाले माझे हे मन.  

Monday, July 13, 2015

जमाना बदल रहा है......

१ जमाना बदल रहा है, वक्त तेजीसे आगे बढ रहा है, इंसानी सोच को दबाये नजाने कोन बैठा हुआ है.

“आज भी हम वही सोच ओर कुछ पुरानी बातो को लेकर विवादो मे फसे रहते है, शायद इसी वजह से हम वक्त के साथ नही बढ पा रहे है”

२. बाते तेरी सही होगी, मगर गलत वो फीर भी मेरे लिये है, क्योकी मै कीसी ओर पक्ष से ओर तु कीसी ओर पक्ष   से है, ऐसी ये अपनी सोच है.

“कभी कभी अगला इंसान भी सही होता है, पर क्योकी वो कीसी दुसरे पक्ष से है बस इसीलिये हम उसे गलत ठहराते है”

३. संघर्ष ये युही चलता रहेगा, भला ना तेरा कभी ना मेरा होगा, सच ना लगे तो मुडकर देख बिते हर दिन की कहानी मे, खुशी चंद मिन्टो की पाकर, पश्तावा हर वक्त तुने भी तो किया है.

“एक दुसरे को निचा दिखाकर हम आगे तो बढ जाते है, पर वक्त के साथ हमे अपनी गलतीयोंका ऐहसास होता है, तब हमे बुरा लगता है, कभी कभी तो ना हम उन्हे आगे बढने देते है नाही खुद आगे बढते है”

४. इंसान को इंसान से लढने की खबर कभी कभी आती थी देश की सीमाओ से, आज तो हर दिन जैसे इसकी प्रतीयोगीताये हो रही है.

“आज जैसे रोज ही घुसपेटीयो व्दारा हमले किये जा रहे है, हर दिन जिसमे बढोतरी हो रही है, लोगो को पहले सिर्फ सीमाओ पर लढते देखा था, आज पर देश के अंदर भी ये सब हो रहा है, बदलती इंसानी सोच का ये एक ओर उदाहरण है”

५. बदलना तो होगा ही, आज किसी ओर को तो कल किसी ओर को, लेकीन उस कल की राह मे बर्बाद अपना आज, तुने भी किया ओर मैने भी किया है.

“पहले वो-पहले मै इसी इंतजार मे हम अपना आज खराब कर है, आने वाला समय शायद हमे ये मौका भी ना दे”

६. पर इतना निचे कभी ना गिरा मै की कोई कोसे मेरे पैदा होने पर, अंजाम दे रहे ऐसी बातो को ये लोग क्या सही मे इंसान की प्रजाती है, अरे बिटीया जो महफुज थी घरो मे उनके, डर क्यो उसको उसके अपनो से लगने लगा है.

“पिछले कुछ दिनो मे ऐसी कही घटनाये आयी, लडकीया कभी बहार के तो कभी घर वालो के सोच का शिकार हुई, इंसानी सोच को ये सिधा तमाचा है”


७. जमाना बदल रहा है, इसे सुनकर हैरानी इसीलिये नही होगी, क्योकी सब कुछ अपने ही आंखो के सामने हो रहा है, दिखाया हमे बस वो जा रहा है, जीसे हम देखना चाहते है, सच्ची बातो से दुखी तो कोई ओर ही हो रहा है.

“जो कुछ हो रहा है, वो हमसे छुपा हुआ नही है, पर जिसपे गुजरा है बस वही सच जानता है, बाकी लोगो को गुमराह करने हजारो लोग आज भी यहा मौजुद है”

८. ये एक ही बात नही है, हर वक्त कुछ ना कुछ ऐसा ही हो रहा है, सच छुपाकर बस वही दिखाया जा रहा है, किसी ओर पे बिती ये बाते कहि मेरे साथ ना हो, इसीलिये सोच को सुधारा है मैने, अकड को अपनी छोड बस मेरी यही बात मान ले, बदल दे तुभी अपनी सोच को, क्योकी जमाना अब सही मे बदल रहा है.
     
“ऐसी नजाने कितनी बाते ओर हो रही है, वही सब कुछ हमारे अपनो पर या हम खुद पर होने तक अब हमे रुकना नही है, अछी सोच हि एक केवल माध्यम है सुनहरे कल का, इसीलिये हमे बदलना आज ही है”

Thursday, July 9, 2015

और मेरा कोन यहा......

जब सोचता हु कारण मेरे यहा आने का, खुदा तब तेरी चालाखी का पता लगता है, अपना बोझ मा-पिता को सोप तु खुद आजाद हो गया.

मै अंजान था यहा, इन दोनो ने ही मुझे अपना बना लिया, रिश्तो की ऐह्मीयत इन्हीसे ली, उन्हे थोडा निभाना भी सिख़ लिया.

बडा हुआ मै ये भी इन्हीसे पता चला, कंधो पर मेरे जब कुछ महसुस होने लगा, आसान लगा था पहले जो, बदलना अब उसने भी शुरु कीया था.

अब जा के थोडा मै संभलेने लगा ही था, की कूछ और लोग मिल गये, वक्त ये कुछ अजीब सा लग रहा था, अपनो से दुर होने का डर नजाने क्यु लग रहा था.

कीसीसे पुछा तो सभीने मै तेरा और वो पराया बस यही कहा था, पहली बार अब मैने अपना और पराया सा कुछ  पाया था. लोगो की इस भीड मे मै जैसे खुद से ही दुर जा रहा था.   

भरोसा मेरा तो सिर्फ मा-पिता पर ही था, करोडो की बस्ती मे पहला साथ जो उन का मिला था, ये सवाल भी फीर उन्हीसे पुछ लिया, जवाब मिला पर कुछ अलग था वो जिसे अब मुझे समझना था.


सवाल वही पर साथ मे “क्यो ?” ये उन सभी से पुछने को कहा था. अब जा कर “और मेरा कोन यहा ?” इसका जवाब मुझे मिलने लगा था. अपने बनने लगे और रिश्ते संभलने लगे थे, शुरवात जिनके साथ हुइ आगे बढना भी उन्हीसे सिख लिया था.

Tuesday, July 7, 2015

आयुष्यात कधी कधी झुकावं.....होणारा बदल हा विचार करण्याजोगा असतो


त्या दिवशी एकांतात बसलो होतो, काहीतरी लिहायचं म्हणुन डोक्यात होत पण लिखाण कश्यावर करायचं हे काही सुचत नव्हतं. अर्धा पाऊन तास होऊन गेला पण तरीही असा कोणताच्‌ विषय सापडला नाही म्हणुन मग पुर्ण रुम मधे नजर फिरवली की काही तरी सुचेल तर सर्वात आधी लक्ष गेलं ते पंख्याकडे. कोणतेही लिखाण करायच्या आधी माझा कल हाच्‌ की मजकुर कसाही असो पण त्या मधुन निष्कर्ष मात्र चांगलाच्‌ निघायला हवा. त्याच्‌ दृष्टीने मग विचार केला आणि, “आयुष्यात कधी कधी झुकाव....” ह्या विषयावर दोन वास्तवीक परीस्थीतीवर केलेलं हे “ तुलनात्म्क ” लेखण.

सहज म्हणुन मी पंख्याला एक प्रश्न विचारला, कसा काय तु इतक्या गतीने तासंतास फिरत असतो ?. डोळ्यांसमोर पंख्याची पाते दिसत असल्यानं उत्तर त्यांच्याकडुन येईल असं अपेक्षीत होतं, म्हणुन माझ लक्ष त्यांच्याकडेच लागुन होतं. आणि झालं हे वेग़ळच्‌ कारण उत्तर आलं हे खरं पण ते मध्य भागी असलेल्या त्या यंत्राकडुन, “आपण हे मला विचारा कारण या पात्यांचं काम फक्त फिरायचं असतं, त्याला कसं आणि कीती वेळ फीरवायचं हे माझ्या हातात असतं” म्हणणं पटलं मला आणि मी रुम सोडुन बाहेर पडणारच्‌ तोच्‌ आवाज आला, थोडं बघीतलं तर पंख्याचं एक पातं हे ढिलं झालेलं माझ्या लक्ष्यात आलं म्हणुन मी ते पुन्हा बरोबर लावण्याच्या हेतुने काढुन घेतलं. उरलेल्या दोन्ही पात्या जणु याच्‌ क्षणाची वाट बघत असाव्यात असं वाटलं कारण तितक्याच्‌ जोमाने त्यानी, “ मगाशी आपण केलेला प्रश्न पुन्हा कराल काय असं विचारलं ”. काय सुरु होतं, हे मला त्यावेळेस समझलं जेव्हा, मी प्रश्न विचारल्यावर यावेळेला उत्तर हे त्या छोट्या नटांनी दिलं, “ कोण काय करतं हे मला माहीती नाही, पण जर मी आधार सोडला तर आत बसलेल्या या यंत्राने कीतीही जोर लावला तरी उपयोग मात्र काहीही होणार नाही ”. असं म्हणताच्‌ त्या सर्वांमधे जनु काही भांडणं सुरु झाली की काय असं मला वाटलं, नंतर लाईट गेल्याने सगळे एकदम शांतं झाले. तिथुन परत जाताना मला मात्र हे कळलं होतं की पंख्याच्या तासंतास फिरन्यामधे कुणाचं कीती योगदान होतं ते, आणि लाईटच्‌ नसली तर्‌ यांचा उपयोग कीती ते. समाधान कारक उत्तर न भेटल्याने तोच प्रश्न घेऊन मी एका नाट्य कंपनीत काम करत असलेल्या मित्राकडे गेलो, त्यालाही विचारलं की कसं काय इतक्या कमी वेळात इतक्या सोप्या पध्धतीने तु आपला विषय लोकांसमोर मांडतो, तर त्याने डायरेक्टरला पुर्ण श्रेय देत विषय मोडका केला. डायरेक्टरला विचारलं तर त्याने कॅमेरा कडे बोट दाखवत त्यांना ते श्रेय दिलं…..असं हे एकापासुन दुसर्‌याकडे चालत गेलं. हे सर्वकाही पहात असलेल्या एका व्यक्तीने मला बोलाउन हाच प्रश्न त्यांच्याच एखाद्या फ्लॉप झालेल्या नाटकांबद्दल त्यांना विचार म्हणुन मला परत पाठवलं, मी तस केलं त्यावेळेस खर तर योग्य अस उत्तर मला सापडलं, कारण यावेळेला माझ्या मित्रापासुन तर त्या कॅमेरामॅन पर्यंत आणि कॅमेरामॅन कडुन तर अजुनक दुसर्‌यापर्यंत चा क्रम तोच होता मात्र उद्देश्य हा दुसरा.


आता जर आपण विचार केला तर, हे लक्ष्यात येईल, की पंख्याचा प्रसंग आणि नाट्यसमुहात घडलेला प्रसंग या दोन्ही वेळेस एकमेकांकडे बोटं ही दाखवली गेली,फक्त उद्देश हा दुसरा होता. तर यातुन निष्कर्ष सांगायचं हा इतकाच्‌ की प्रसंग काहीही असो, याच्याकडुन त्याच्याकडे बोट दाखवण्याची सवय ही कधीही जाणार नाही. यामधे कीत्तेकदा आपण स्वत: सापडले जाऊ. आता हा आपला माणवी स्वभावच्‌ की, आपण कधीही आपलं श्रेय कुणाला देणार नाही आणि यात काहीही चुकीचं नाही, पण ज्यावेळेस एखादी गोष्ट आपल्यामुळे चांगली झाली असेल त्यावेळेस मात्र हाच्‌ बोट एखाद्या कडे दाखउन त्याला मान देऊन जर आपल्याला अजुन वर जाता येत असेल तर ही वेळ आपण गमवु नये. कारण यात जरी आपला स्वार्थ असला तरी त्यामुळे एखाद्याची मान उंचावत असते हे ही तेवढच्‌ महत्वाचं असते. आणि यामुळेच कधी कधी कुणासमोर झुकुन बघावं……होणारा बदल  हा खरच्‌ विचार करण्या जोगा असतो. इथे झुकनं म्हणजे कोनाच्या अधीन जावं असं नाही,तर कधी कधी स्वत:ला कमी लेखुन एखाद्याला वर चढण्याची संधी द्यावी असा आहे. या मुळे होतं असं की आपल्या सोबत तो व्यक्तीही वर येतो आणि त्याच्या आयुष्यात आपली जागा ही कायम स्वरुपी होऊन जाते.  

Monday, July 6, 2015

#1_Punch4Inspiration



उन्हाळ्याच्या सुट्या आणि मामाचं गावं.....२

.....आज लवकरच जाग आली,आंघोळ करुन मी गच्चावर जायला निघालो तर मामाने खालुन आवाज दिला शेतावर चलतोय का म्हणुन. कोणी सोबतच्‌ नसल्यानं दिवसभर घरी तसही बोर मारायचं म्ह्णुन मग शेतावर गेलो. ४ वर्षाआधी जेव्हा आम्ही आईसोबत यायचो तेव्हा घरी जायच्या आधी आम्ही शेतावर जायचो, कारण एकच होतं ते म्हणजे संत्राची बाग, जी आता नव्हती, म्हणुन आज अशी काही उस्तुकता नव्ह्ती आणि पाऊसही मागच्या काही दिवसां पासुन आला नसल्याने फार अशी हिरवळ पण नव्ह्ती. जाताना काही शेतं तर अशी बघीतली जी पुर्ण पणे कोरडी पडलेली. म्ह्णजे आपल्या शेतात जर पाण्याची सोय नसली तर काय स्तिथी होते हे त्या शेतांकडे बघुन माझ्या चांगलं ल्क्ष्यात आलं होतं. रोज शेतात जाताना अश्या नवीन नवीन गोष्टी शिकायला मिळाल्या.

आई सुध्धा पुष्कळ दिवसांनी गावाला आली होती त्यामुळे अनेक जनांनी पाहुंचार केलेला होता.पण आता मागच्या ५-६ दिवसांपाअसुन सतत हे असच सुरु होतं, त्यामुळे तेही आता बोर व्हायला सुरवात झाली होती. ११ दिवसांच्या या टुर मधे खुप काही शिकायला भेटलं, मी स्वत: मिर्ची आणि टोमॅटो ची लावन सुध्धा केली.मामाच्या लहान मुला सोबत खेळायला पण तेवढीच मजा आली. या सगळ्या गोष्टींमधे मला एक समझलं होतं ते म्हणजे आता खेडे गावही मागे राहीलेली नव्ह्ती, कॉन्वेंट, शाळा, बॅंक अश्या सर्व सोई ईथे होत्या. एकुन काय तर या ४ वर्षात झालेला हा बदल खरच्‌ खुप मोठा होता. परत जाताना या सर्व गोष्टी पुन्हा काही वर्षानी पहायला येण्याची इछा घेऊन मी आणि आई नागपुर ला यायला निघालो. पण या वेळेस बस स्टॉप पर्यंत मी मामाला गाडीने सोडुन मागीतलं कारण जाताना जे डोक्याला लागलं होतं ते अजुनही मी विसरलो नव्ह्तो.....

उन्हाळ्याच्या सुट्या आणि मामाचं गावं.....१

उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या लागुन एक महीना जास्त झाला होता, घरी बसुन सुध्धा बोर होत असल्याने आम्ही मामाच्या गावाला जाण्याचा ठरवलं. आज जवळ जवळ चार साडे चार वर्ष झाले असतील, म्ह्णजे सलग बारावीनंतर त्या दिवशी पुन्हा एकदा मामाच्या गावाला जाण्याचा चांस आला. उत्सुकता मामाच्या गावाला जाणाची तर होतीच्‌ पण इतक्या वर्ष्यामधे काय काय बदल झाले असतील याची जास्त होती.  बाबांना काम होती आणि ताईची एक्झाम त्यामुळे फक्त आई आणि मी गावाला जाण्याचं ठरवलं. गाडी नेण्याचा खुप ह्ट्ट धरला पण शेवटी बाबानी आम्हाला बस ने जान्यास सांगीतले. आता बाबांचा आदेश म्हटल्यावर तो मान्य करायचाच्‌ होता. अर्धा तास बस स्टॉप वर वाट बघीतल्या नंतर बस आली आणि आम्ही बसलो, इथे मजेची गोष्ट अशी झाली की आम्हाला पुढ्च्या स्टॉप वर उतरवण्यात आलं. नाही, पैसे नव्हते अश्यातली गोष्ट नव्हती तर, गावाला जाण्यार्‌या दोन बसेस, आणि मामाचं गाव बायपास वर असल्याने आम्हाला दुसर्‌या बस मधे बसायचं होतं कारण या स्टॉप वर ही बस थांबणारी नव्ह्ती. मग पुन्हा त्या स्टॉप वर काही वेळ थांबलो आणि आलेल्या बस मधे निघालो.बायपास ला बस थांबली आणि एका छोट्या ऑटो मधे आम्ही बायपास क्रॉस केला, खेडे गावात आलो हे पहील्यांदा तेव्हा कळ्लं जेव्हा ऑटोमधे जोरदार डोक्याला मार लागला, आजही थोडं दु:खत असल्यानं ते अजुन मी विसरलेलो नाही. अशेच्‌ अजुन धक्के खात आम्ही गावात पोहोचलो, एक गोष्ट अजुन आवर्जुन सांगायची म्ह्णजे, ख़ेडे गावात कोणी नवीन आलं सर्वजन अशे आतुरतेने पहातात, हे कोण म्हणुन घरी पोह्चे पर्यंत हे असच सुरु होतं. आईच्‌च गाव असल्याने तीला फार काही असा अनुभव आला नसेल.

आता घरी पोचल्यानंतर सर्वात आधी मी काय केलं असेल ? तर मी मोबाईल चारजींगवर लावला आणि नेटवर्क आहे की नाही हे चेक केलं, कारण इथे काही दिवस राहायचं आणि ते ही वाट्सअ‍ॅप शिवाय हे मला काही जमणारं नव्हतं. आणि माझं मुड ऑफ झालं ते यामुळेच्‌ कारण नेटवर्क ची एकही रेष येत नव्हती. मग काय करायचं तर हातपाय धुतले, नाश्ता केला आणि गच्चावर फिरायला गेलो. सायंकाळ्चे ५:३०-६ वाजले असणार, सुर्य मावळत आलेला होता अतीशय सुंदरअसं दृश्य तयार झालं होतं, आणि त्यात मला आठवन आली ती माझ्या चारजींग वर असलेल्या मोबाईलची. खाली गेलो आणि मोबाईल घेऊन पुन्हा गच्चावर आलो. थोड्या वेळाने टुंग‌‌‌-टुंग असा आवाज आला, पहातो तर एक मॅसेज आलेला होता,You have 4 miss calls from sarang”.  मॅसेज वाचला आणि मोबाईल आत ठेवणार तोच नेटवर्क असल्याचं माझ्या लक्ष्यात आलं, आता कुठे थोडं बरं वाटत होतं. आणि तेव्हा पासुन मग रोजच मी जेवन झालं की आपली चेयर घेऊन गच्चावर बसायला यायचो……. 

continue…..


Sunday, July 5, 2015

सफर.....

हसना तो मुझे होगा ही, क्योंकी उन्हे जो हसाना है, इतनी मुश्कीलो से लढकर मुझे इंन्सान जिन्होने बनाया है. रोना तो जिंदगी का एक पैलु है, पर हर वक्त मुझे थोडी ना इसीमे जीना है.

कुछ सोच कर ही भगवान ने मुझे यहा भेजा होगा, मेरा ना सही पर किसीका कोई तो काम मेरे लिये छोडा होगाधुंडना है उसी काम को और अंजाम तक पहुचाना है, आखिर वापस जाकर जवाब मुझे भी तो देना है.

दुसरी जिंदगी मे मेरा विश्वास पहले से नही था, वो तो दोस्तो ने कसम दी थीअगले जनम मे दोस्त नही भाई बनकर आने की, ओर जोश जोश मे मै भी जुबान दे बैठा था.

जिद पाने की हमेशा से ही थी किसीको, अंजाने मे कभी शायद वो गुजरी होगी मेरे पास होकरखोया तेरे ही ख्वाबो मे आज भी हु ओर उस दिन भी था, ये कह तो दु एकबार उसे मिलकर.

हर वक्त ये ऐहसास मुझे आज भी होता है, अपनो को खोने का डर नजाने क्यु लगा रहता हैकुछ बुरा जब मैने नही किया किसीका, तो जमाना मुझे क्यो इतना तरसाता है, क्या यही सवाल आप को भी हमेशा रुलाता है.

दौड बन गयी है जिंदगी मेरी, एक दिन ऐसे हि कोई मुकाम पा लेगी,पर शायद तब तक वक्त बदल जायेगाजीन लोगो से भाग रहा था हमेशा, कमी तब उन्हीकी महसुस होगी.

इसी सोच से मैने अब भागना छोड दिया, जीतने की जो जिद पहले थी कभीउसे छोडा तो नही पर थोडा कम कर दिया.

सामना जब जब मेरा सच्‌चाई के साथ हुआ, उन सब ख्वाबो के उप्पर एक ओर ख्वाब हमेशा बनता चला गयाकी उन सभी को एकबार हसा के जाऊ, कभी मेरा जीनसे छोटा हो या बडा कोई टकराव था हुआ.        

साल नया पर ख्वाब वही . . .

चलो मुबारक बात दे नये साल के तोंफे कि, उम्मीद नयी लेकर हम करे बात पुराने ख्वाबो कि. . . नही हुआ है पुर्न  लेकीन ख्वाब मेरा वो आज भी ...